چکیده: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی تکنیک های شناختی طرحواره درمانی یانگ بر تعدیل طرحواره های ناسازگار اولیه در دختران آزاد دیده جنسی صورت گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دختران بی سرپرست و بدسرپرستی می شد که مورد آزار جنسی قرار گرفته اند و در مراکز شبانه روزی سازمان بهزیستی شهرستان ری در سال ۱۳۹۴ نگهداری می شدند. از این جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۲۰ دختر با استفاده از پرسشنامه ی طرحواره ی یانگ(YSQ-L۲) مورد ارزیابی قرار گرفتند. پس از غربالگری ۲۰ دختر (با استفاده از جدول کوهن و در نظر گرفتن حجم اثر ۵۰/۰ و توان آزمون ۵۷/۰) انتخاب و از طریق جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش(۱۰ نفر) و کنترل(۱۰ نفر) کاربندی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت درمان تکنیک های شناختی طرحواره درمانی یانگ قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. گروه ها در ابتدا و انتهای پژوهش مجددا به وسیله ی پرسشنامه ی طرحواره یانگ مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری(MANCOVA) نشان داد اجرای تکنیک های شناختی طرحواره درمانی بر کاهش ابعاد بریدگی/طرد، دیگر جهت مندی، وخودگردانی و عملکرد مختل طرحواره های ناسازگار اولیه موثر است ولی بر کاهش ابعاد محدودیت های مختل و گوش به زنگی بیش از حد و بازداری موثر نیست. نگارش: سمیه یاری